Reflux, ZUM, wady układu moczowego

W rozpoznaniu, a następnie leczeniu nieprawidłowej czynności pęcherza ogromną rolę odgrywa wnikliwa i dokładna ocena stanu układu moczowego. Składa się na nią dobrze zebrany wywiad, staranne badanie przedmiotowe i badanie dodatkowe w postaci badań radiologicznych, ultrasonograficznych i ostatecznie badań urodynamicznych.
1. Wywiad. Najważniejsze informacje jakie można uzyskać rozmawiając z dzieckiem lub opiekunem dotyczą sposobu gromadzenia moczu, jego trzymania i wydalania. Pytamy: czy występuje czucie wypełniania, o częstość oddawania moczu i jakość strumienia ( ciągły, przerywany, kroplowy itp.).

2. Badając przedmiotowo oceniamy czucie w obrębie krocza, odruchy mięśniowe krocza, a także napięcie zwieracza zewnętrznego cewki moczowej i zwieracza odbytu.
3. Badaniem przesiewowym, wykonywanym u większości dzieci, jest badanie ultrasonograficzne, które pozwala ocenić ilość zalegającego moczu po nieskutecznej mikcji. Stwierdzone w badaniu ultrasonograficznym zmiany w obrębie górnych dróg moczowych wymagają dalszej diagnostyki rozszerzonej o badanie urograficzne lub izotopowe nerek.
4. Cystografia mikcyjna powinna być wykonana w każdym przypadku podejrzenia neurogennej dysfunkcji pęcherza moczowego. Badanie może pokazać pęcherz jako gładkościenny lub przerośnięty z pseudouchyłkami i masywnymi odpływami pęcherzowo - moczowodowymi. W niejasnych przypadkach zaburzeń czynności pęcherza wydaje się uzasadnione wykorzystanie wszystkich dostępnych metod do oceny układu nerwowego i wykrycia jego uszkodzenia.
Na koniec pozostawimy sobie badanie urodynamiczne jako jedyne określające rodzaj dysfunkcji umożliwiający selekcję chorych oraz kontrolę leczenia.
5. Badaniem urodynamicznym możemy ocenić czynność gromadzenia i trzymania moczu, oraz opróżniania pęcherza. Cystometria z pomiarem ciśnienia śródpęcherzowego, śródbrzusznego, wypieracza i zapis elektrycznej czynności zwieracza zewnętrznego (EMG) pozwala określić rodzaj neurogennej dysfunkcji pęcherza, oraz dokonać podziału dzieci na grupy zaburzeń i kontrolować ich leczenie. Po raz pierwszy w 1981 r Mc Guire w oparciu o badanie urodynamiczne ustalił ścisły związek pomiędzy zmianami w górnych drogach moczowych, a ciśnieniem w pęcherzu moczowym.

Procedury diagnostyczne