Reflux, ZUM, wady układu moczowego

Leczenie antybiotykami
Leczenie antybiotykami może być prowadzone przez wiele lat, do czasu cofnięcia się refluksu dróg moczowych. Jednakże ten sposób leczenia może być niewygodny, gdyż wymaga od dziecka stałego przyjmowania leków a od rodziców stałego pilnowania dziecka, czy przyjęło leki. Również długoterminowe przyjmowanie antybiotyków może uodpornić dany szczep bakterii na ten typ antybiotyku, w związku z czym dziecko ponownie może zapaść na zakażenie dróg moczowych, nawet w czasie prawidłowego brania leków.

Tak więc nawet prawidłowe branie antybiotyku nie eliminuje do końca możliwości wystąpienia uszkodzeń nerek, a także potencjalnego stresu dla dziecka i jego rodziców.

Leczenie operacyjne
Dziecko zakwalifikowane do operacji zostaje przyjęte do Kliniki w ustalonym terminie. Przed operacją ma wykonane badania krwi, a jego stan zdrowia pod względem wskazań do narkozy ocenia anestezjolog. Operację przeprowadza się z poprzecznego cięcia skóry długości ca 8-10 cm tuż nad spojeniem łonowym. Zasadą operacji jest wytworzenie mechanizmu zapobiegającego refluksowi (tzw. przeszczepienie moczowodu).

Leczenie pooperacyjne
Po operacji refluksu jednostronnego (rzadko wykonywane są jednoczasowo przeszczepienia obu moczowodów) z ciała dziecka wyprowadzone są dwa dreny. Jeden wychodzący przez ranę, który tkwi w operowanym moczowodzie, oraz drugi cewnik wychodzący przez cewkę moczową. Dreny te wyjmuje się na 7 i 9 dzień po operacji, a dziecko zwykle opuszcza Klinikę dzień później. W przebiegu pooperacyjnym konieczne jest podawanie dziecku dużej ilości płynów do picia. Potrzebne jest to w celu wypłukania tworzących się po operacji skrzepów w pęcherzu moczowym. Tu rodzice mogą wykazać się inicjatywą poprzez dostarczanie dziecku różnorodnych płynów (głównie kompotów i soków). Napoje gazowane są po operacji niewskazane.

Wybór sposobu leczenia odpływu zależy od jego nasilenia i przebiegu klinicznego. W refluksie mniej nasilonym (stopień I, II, niekiedy III) stosuje się leczenie zachowawcze, bazując na zjawisku samoistnego ustępowania odpływu wraz z dojrzewaniem struktur odpowiedzialnych za prawidłową czynność połączenia moczowodowo-pęcherzowego. Leczenie to polega na zapobieganiu nawrotom infekcji układu moczowego poprzez stałe podawanie leków odkażających drogi moczowe z okresową kontrolą badania ogólnego i bakteriologicznego moczu. Kontrolną uretrocystografię mikcyjną wykonuje się po upływie 1 - 1,5 roku - ocenia się wówczas rezultaty leczenia. Leczenie zabiegowe, stosowane w odpływie bardziej nasilonym, przebiegającym niekorzystnie, polega bądź na klasycznym zabiegu operacyjnym (umieszczeniu dystalnego odcinka moczowodu w wytworzonym, odpowiednio długim, tunelu podśluzówkowym w pęcherzu), bądź na przezcewkowym wstrzyknięciu w ścianę pęcherza, pod ujście moczowodu, substancji mającej stworzyć podparcie odcinka podśluzówkowego i "uszczelnienie" ujścia. Ta druga metoda, zyskała dużą popularność dzięki swej małej inwazyjności.